mr. marlowe

μπλόφα

2010-03-21T13:34:00.000-07:00

Να μαι ξανά σαν μαθητούδι στο πρώτο ραντεβού,
στο σπίτι του Τζέρι, να περιμένω ένα σημάδι, ένα λάθος.
Να γιατί αυτή η δουλειά με κρατάει ζωντανό.
Είναι το μόνο τώρα πια που κάνει την καρδιά μου να χτυπάει.
Αφουγκραζόμουν τους θορύβους της γειτονιάς.
Οι γείτονες έβλεπαν τον αγώνα μπέηζμπωλ.
Πού και πού τη μετάδοση διέκοπταν εναλλάξ κλάματα μωρού
και μετά οι βρισιές ενός Ιρλανδού γύρω στα 30.
Είχα αρχίσει να ζεσταίνομαι όταν τα φρένα ενός αμαξιού
στρίγγλισαν ακριβώς έξω απ' το σπίτι.
Χάιδεψα μέσα από το σακάκι μου το περίστροφο
κι ήπια μια τελευταία γουλιά ουίσκι απ΄το φλασκί μου.
Γέρο μου, σκέφτηκα, εσύ δεν έπρεπε να πληρώνεσαι γι αυτό.
Ο κίνδυνος κυκλοφορεί στο αίμα σου όπως η πρέζα στα τζάνκια.
Οσμίζεσαι το μπελά όπως το σκυλί το ωμό κρέας.
Κι αρρωστημένος με το τζόγο, τρέχεις σε στημένα παιχνίδια
με τα μανίκια φορτωμένα άσσους.

ανάποδη ιστορία

2009-09-26T12:25:00.000-07:00

Αν προσπαθήσεις να διηγηθείς μια ιστορία ανάποδα,
από το τέλος προς την αρχή, δεν θα βγάλεις νόημα.
Αν όμως είσαι σε μια ιστορία που δεν καταλαβαίνεις,
τότε ίσως πρέπει να αρχίσεις να σκέφτεσαι ανάποδα.
Μέσα στα χέρια μου έπαιζα τα κλειδιά του σπιτιού του Τζέρυ-
και δε θυμάμαι να τα είχα ζητήσει.
Κάποιος ήθελε να παίξει μαζί μου.
Κάποιος με ήθελε εκεί..
για δόλωμα...ο αγαπημένος μου ρόλος.

joker

2009-03-04T09:33:00.000-08:00

Ζαλιζόμουν. Βγήκα με φόρα έξω να με χτυπήσει ο αέρας.
Έπεσα πάνω σ'ένα ζευγάρι που φιλιόταν στη γωνία
και παραλίγο να σωριαστώ κάτω.
Ο άντρας άφησε απότομα την κοπέλα από τη μέση
κι έχωσε το χέρι στη τσέπη του.
Με μέτρησε από πάνω ως κάτω με ένα βλέμα στην αρχή απειλητικό
κι ύστερα γεμάτο περιφρόνηση.
Χωρίς να βγάλει το χέρι απ'την τσέπη,
απομακρύνθηκαν ξεκαρδισμένοι στα γέλια.
Με μένα γελούσαν.
Όλα ήταν λάθος.
Εδώ οι ξανθιές δε στάζουν δηλητήριο
κι οι νεκροί δεν είναι τόσο αθώοι όσο δείχνουν.
Δεν είσαι σε καλή φόρμα Μάρλοου.
Ακόμα και τα πτώματα έχουν αρχίσει να σε περιγελούν.
Ίσως έχεις γεράσει.

η κούκλα

2009-03-02T09:53:00.000-08:00

Με ένα δολάριο σ' αυτό το μαγαζί έπαιρνες ένα θολό ποτό.
Με ένα δεκαδόλαρο είχες την κούκλα στο τραπέζι σου.
Σφραγισμένη σαν θησαυροφυλάκειο τράπεζας.
Αμίλητη, χλωμή και πορσελάνινη όπως οι κούκλες που βλέπεις στις βιτρίνες.
Έπιασα τον εαυτό μου να τεντώνει ρουθούνια κι αυτιά για να κλέψει μια μυρωδιά,
έναν ήχο, ένα σημάδι ότι η κοπέλα ανέπνεε.
Καθόταν απέναντί μου, με το σώμα ίσιο, σα να την έδεναν αόρατα σχοινιά απ΄το ταβάνι.
-Ο Τζέρυ σ' έστειλε; είπε απροσδόκητα, δε χρειαζόταν να κάνεις τον κόπο..
θα του άφηνα τα κλειδιά του απόψε.
Το πρόσωπό της σχεδόν δεν συσπάστηκε κι η φωνή της έμοιαζε να ήρθε από αλλού.
-Ορίστε! είπε και με μία χορευτική κίνηση άφησε στο τραπέζι μου δύο φαγωμένα κλειδιά.
-Δεν θα τον ενοχλήσω, πες του να μείνει ήσυχος.
Πριν προλάβω να μιλήσω τα σχοινιά της είχαν λυθεί.
Ήταν τα πιο γρήγορα ξοδεμένα 10 δολάρια της ζωής μου.

ο δράκος

2008-10-03T11:17:00.000-07:00

Βούλιαξα όσο μ'έπαιρνε στο άβολο σκαμπώ μου προσπαθώντας να δείχνω εξοικειωμένος με όλα αυτά τα παιδικά τρυκ. Τα'χεις καταφέρει και με πιο ζόρικα κόλπα Μάρλοου.
Έριξα μια ματιά σ'αυτό το φτιασιδωμένο περιβάλλον. Κούκλες μιας χρήσης. Αν τους βάλεις να παίξουν σε άλλο παιχνίδι δε φτουράνε. Έσταξα στο ποτό μου μια δόση υπεροψίας και ρούφηξα μια γερή γουλιά να πάρω δύναμη.
Ξαφνικά ένα φάλτσο κορνέτο τσέκαρε τ'αντανακλαστικά μου προαναγγέλοντας κάτι τρομακτικό.
Μάλιστα... Κάθε λούνα παρκ έχει κούκλες, παιχνίδια, μαγικούς καθρέφτες. Ας δούμε τώρα και το δράκο.
Μια βαριά κουρτίνα σύρθηκε. Στο σκοτάδι της σκηνής μια γυναικεία φιγούρα φωτισμένη από πίσω.
Φώτα μπροστά. Ήταν αυτή. Η γυναίκα της φωτογραφίας. Ξανθιά τώρα, ντυμένη αποκαλυπτικά στα μαύρα, φωτισμένη ασφυκτικά, αέρινη, φαινόταν σχεδόν να κρέμεται απ'το μικρόφωνο.
Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε το τραγούδι της. Δεν ξέρω τι σκεφτόμουν. Δεν ξέρω καν αν ανοιγόκλεισα τα μάτια μου μία φορά.
Μάλιστα... Ο μόνος δράκος εδώ μέσα είσαι εσύ Μάρλοου...

luna park

2008-09-20T12:17:00.000-07:00

Το μέρος αυτό ήταν η χαρά της ψευδαίσθησης.
Αυτό που άκουγες δεν ήταν μουσική.
Αυτό που ανέπνεες δεν ήταν αέρας.
Όσο γι αυτό που έβλεπες, μετά βίας ξεχώριζες εικόνα κι αντανάκλαση.
Σκέτη κόλαση αν σκεφτείς ότι έπρεπε να πληρώσεις για να είσαι εκεί.
Μου πήρε αρκετή ώρα για ν'ανακαλύψω το μπάρμαν σ'αυτό το παιχνίδι με τους παραμορφωτικούς καθρέφτες.
Ήταν αστείο, αλλά ο τύπος, ανάμεσα σε μπουκάλια και ποτά, έμοιαζε πιο στατικός απ΄το είδωλό του. Μια φιγούρα ανέκφραστη, σχεδόν ρομποτική, γυάλινος κι αυτός όπως και οτιδήποτε άλλο εκεί μέσα. Δε φαινόταν απ'τους ανθρώπους που τους παίρνεις εύκολα κουβέντα. Αντίθετα, σου έδινε την εντύπωση πως το βράδυ, μετά τη δουλειά, μαζί με τα ρούχα του κρέμαγε και τη φάτσα του στην κρεμάστρα.
Κρατήθηκα απ'τη μπάρα, νιώθοντας σχεδόν ευγνωμοσύνη που τουλάχιστο κάτι εκεί μέσα ήταν ακόμα σταθερό και ζήτησα ένα ποτό ρισκάροντας να ταράξω το διάφανο βλέμμα του τύπου.
Ευχόμουν μονάχα το ποτό μου να ήταν πραγματικό ποτό.

καλειδοσκόπιο

2008-09-20T09:55:00.000-07:00

Περίμενα να νυχτώσει. Οδήγησα βορειοανατολικά στην ακτή του Φρίσκο μέχρι την οδό Πάουελ. Βρέθηκα να ψάχνω σε μια σειρά από φανταχτερά φωτισμένα μαγαζιά με κίτρινα, κόκκινα και μπλε φωτάκια που θύμιζαν κακόγουστο χριστουγεννιάτικο δέντρο, ένα θέαμα παράδοξο κι εμετικό για μια υγρή καλοκαιρινή βραδιά σαν αυτή. Προσπάθησα να παρκάρω την ξινισμένη μου διάθεση μαζί με τ'αμάξι μου.
Ένας μαύρος πορτιέρης, αφού χαράμισε ένα υποτιμητικό βλέμμα μόνο για μένα, μ'έμπασε συνομωτικά σ'αυτό το αλλόκοτο λούνα πάρκ για μεγάλα παιδιά.
North Star. Ξαφνικά όλες μου οι αισθήσεις δέχτηκαν ταυτόχρονη επίθεση κι εγώ στεκόμουν εκεί αφοπλισμένος.
Ένα κύμα θορύβου ανακατεμένου με μουσική σφύριξε στ'αυτιά μου.
Ο καπνός που υπήρχε εκεί μέσα σου έφτανε, δεν ήταν ανάγκη ν'ανάψεις τσιγάρο.
Ταβάνι και τοίχοι ντυμένοι με καθρέφτες. Ένα καλειδοσκόπιο μέσα στο οποίο δεν θα' θελες ποτέ να βρεθείς μεθυσμένος.
Κοντοστάθηκα μέχρι να ξεχωρίσω το μπαρ απ΄το είδωλό του.

and the show begins..

2008-09-12T08:43:00.000-07:00

Άδειασα τις τσέπες μου στο γραφείο.
Η επαγγελματική του κάρτα, ένα φτηνό κίτρινο χαρτί με στρογγυλεμένα μαύρα γράμματα, θύμιζε περισσότερο διαφημιστικό μιας χρήσης, απ΄αυτά που βρίσκεις καθημερινά τσαλαπατημένα στους δρόμους και δε ρίχνεις δεύτερη ματιά.
Ένα μαύρο φανταχτερό γυαλιστερό κουτί σπίρτα με ασημένια καλλιγραφικά γράμματα απ'το nightclub North Star, πέρα στην οδό Πάουελ.
Η φωτογραφία της κοκκινομάλλας σε μια αρτίστικη πόζα, απ'αυτές του σωρού: μια δόση νωχέλειας, μια δόση μυστήριο και μια δόση φτήνιας, ένα κοκτέηλ που αν λίγο σου ξεφύγουν οι μεζούρες, η αναγούλα είναι ικανή να σε ξεκάνει.
Κι ένα τσακισμένο πακέτο dunhill με ένα τελευταίο τσιγάρο μέσα.
Ήταν τα μόνα μου λάφυρα από εκείνη την τελευταία φορά που είδα τον Τζέρεμι Πρέσκοτ.
Την τελευταία φορά του Τζέρεμι Πρέσκοτ γενικώς.
Έριξα μια ματιά σ'αυτό το βουβό θίασο λες και περίμενα από κάπου ξαφνικά να μπει η μουσική και η παράσταση να αρχίσει. Μόνο και μόνο επειδή είχα ήδη πληρώσει εισητήριο.

ένας συνηθισμένος τύπος

2008-09-01T14:30:00.000-07:00

Τζέρεμι Πρέσκοτ.
Ένας συνηθισμένος τύπος.
Καλοσιδερωμένο πρόσωπο και κουστούμι.
Τριανταπεντάρης, εργένης, ασφαλιστής.
Μπήκε στο γραφείο μου εκείνο το μεσημέρι χωρίς ούτε μία μουτζούρα στο άγραφο πρόσωπό του. Τίποτα δηλαδή για να τον θυμάσαι και την επόμενη μέρα. Λίγο υπερβολικά ντυμένος, αν σκεφτείς την ανυπόφορη ζέστη και λίγο ταραγμένος αλλά όχι παραπάνω απ'το σχολιαρόπαιδο που του τις είχαν βρέξει και δεν είχε τι να πει στη μάνα του στο σπίτι.
Απειλητικά τηλεφωνήματα, δεν είχε εχθρούς -είπε.
Δουλειά, ζωή, όλα στρωμένα. Αν και η κοκκινομάλλα που βιάστηκε να μου δείξει στη φωτογραφία δε φαινόταν απ'τις γυναίκες που ήταν πλασμένες να σιδερώνουν πουκάμισα.
Τζέρεμι Πρέσκοτ.
Ένας συνηθισμένος τύπος.
Τσαλακωμένο πρόσωπο και κουφάρι.

tracks

2008-08-17T05:36:00.000-07:00

Η μόνη πολυτέλεια που είχα επιτρέψει στον εαυτό μου σ'αυτή τη φτηνή τρύπα που είχα διαλέξει για γραφείο ήταν αυτό το πικάπ.
Με βοηθούσε να κρατάω το κεφάλι μου στη θέση του και να μετράω το χρόνο μου.
Χρόνος για μένα δεν υπάρχει. Όλα είναι θέμα συγχρονισμού.
Πρέπει να παίζεις το κομμάτι σου στις σωστές στροφές. Λίγο πιο αργά, λίγο πιο γρήγορα και το΄χεις χαμένο.
Κάτι όπως τώρα που άρχισα να φαλτσάρω με τα παραμιλητά μου.
Πρέπει να'χεις το νου σου. Δεν ξέρεις πότε τελειώνει ο δίσκος σου.

stray dog

2008-08-14T13:31:00.000-07:00

Κάποιοι λένε ότι οι μπάτσοι μοιάζουν με το συνάφι μας.
Εγώ λέω ότι μοιάζουν όσο τα φωνακλάδικα σκυλάκια του καναπέ με τα αδέσποτα του δρόμου.
Κι αυτοί εδώ που είχα απέναντι μου δεν έχαναν ευκαιρία να κορδώνονται, να γαυγίζουν και να επιδεικνύουν τα καλογυαλισμένα τους λουράκια.
Ο Φερμπς κι ο Λίντσεϊ έπεσαν με τα μούτρα στο φαγάκι που τους τάισα σχετικά με το χαμένο πτώμα, φούσκωναν, κοκκίνιζαν, ίδρωναν κι έγλειφαν το πιατάκι τους μέχρι την τελευταία μπουκίτσα.
Ορισμένα σημεία βέβαια δυσκολεύτηκαν να τα καταπιούν, όπως το ότι εγώ κι ο φιλαράκος μας δεν είχαμε ξανασυναντηθεί κι ότι απλά έτυχε ν'απαντήσω ένα ακόμα λάθος τηλέφωνο και να βρεθώ τη λάθος ώρα στο λάθος σημείο.
Το πρώτο πράγμα που μαθαίνει ένας σκύλος του δρόμου είναι να φυλάει ένα κόκκαλο καλά κρυμμένο για τα δύσκολα.

21:10 p.m

2008-08-11T10:58:00.000-07:00

Πρέπει να την κάνω από δω.
Αν δεν τον προλάβαινε η σφαίρα σίγουρα ο τύπος δε θα την έβγαζε με τέτοια ζέστη. Αυτή η μυρωδιά από σαπίλα ανακατεμένη με αίμα ένιωθα να κολάει στο λαρύγγι μου.
Ένα παγωμένο ντουζ και λίγο αλκοόλ να καθαρίσει το κεφάλι μου.
Δε θυμάμαι γιατί αλλά το βλέμμα μου στάθηκε λίγο παραπάνω στον ανεμιστήρα στο πάτωμα που για ένα παράξενο λόγο μου θύμιζε τα ξεθωριασμένα μάτια μιας ξανθιάς που είχα γνωρίσει κάποτε στο μαγαζί του Τέρι.
Την επόμενη φορά που άνοιξα τα μάτια μου ήταν νύχτα, είχα ένα επιπλέον σκίσιμο στο μέτωπο και βέβαια ο φιλαράκος μας είχε εξαφανιστεί.

7:45 a.m.

2008-08-11T10:17:00.000-07:00

Σιχαίνομαι τα καλοκαίρια. Οι μέρες ατέλειωτες κι οι νύχτες μικρές.
Ύστερα είναι αυτές οι διαβολεμένες αϋπνίες..
Μην είσαι αχάριστος. Αυτός εδώ ο φιλαράκος δεν μπορούσε να παραπονιέται για τον ύπνο του κι από τώρα κι έπειτα δε θα του λείψει ποτέ έτσι όπως μοιάζει κουκουλωμένος και φουσκωμένος σαν καλοταϊσμένο μωρό. Ούτε το μισοτελειωμένο ποτό τον βοήθησε ούτε και το 45άρι κάτω απ'το μαξιλάρι του. Ήταν αρκετά νηφάλιος ώστε να καταλάβει τι έγινε αλλά και πολύ νωθρός για να προλάβει ν'αντιδράσει. Κι αυτή η κούκλα στη φωτογραφία δε νομίζω να τον κλάψει για πολύ.

private eye

2008-08-11T00:58:00.000-07:00

Η ίδια καλοκαιρινή νύχτα κι απόψε, ίδιες ανάσες στο στενό δρομάκι κι εγώ πίσω απ'τις γρύλλιες ναρκωμένος σ'αυτή τη συνήθεια. Ν'αποκωδικοποιώ τριξίματα της πόλης.
Μοναχική η δουλειά μου και πόσες φορές μετρώντας βήματα, χάθηκα σε σοκάκια υγρά, σε μουχλιασμένα μονοπάτια βαθιά στη λήθη του μυαλού.
Η φύση της δουλειάς -λένε- ίσως και η δική μου η φύση, δεμένη και κουβαριασμένη με χίλια νήματα με όλες αυτές τις μαριονέτες της νύχτας σε ένα χωρίς τέλος παραστράτημα.
Ποιός θα σώσει ποιόν στο τέλος.
Ποιός θα πάρει τον άλλο στο λαιμό του.
Όσο για μένα.. πάω να στάξω λίγο ακόμα δηλητήριο στο ποτήρι μου για όσο καίει η καύτρα μου και για ύστερα βλέπουμε.. η νύχτα κρατάει...